Во името на Отецот и Синот и Светиот Дух.
На 19 јануари Македонската Православна Црква го празнува Празникот на Светото Богојавление, спомен на Крштението на Христос во реката Јордан од Свети Јован Крстител.
На овој ден го славиме Крштението Господово, наречено уште Теофанија или Епифанија — зборови што значат „Јавување на Бог“. Овој празник се нарекува и Просветление, и тоа токму затоа што во тоа е неговата суштина: тоа е првото јавно јавување на Христос, почетокот на Неговата јавна проповед на 30-годишна возраст, и така — просветлувањето на човештвото.
Богојавление е, всушност, еден од трите Троични празници во црковната година, кога „се јавува поклонението на Света Троица“. Денес гласот на Отецот сведочи: „Овој е Мојот возљубен Син, во Кого е Моето благоволение“, а Духот се јавува во облик на гулаб. Друг таков празник е Педесетница, наречена и Троичен ден (Троица), кога Синот го испраќа Духот од Отецот, од Кого Духот произлегува. Трето, тука е и Празникот на Преображението, кога повторно се слуша гласот на Отецот и Духот се јавува во облик на Таворската светлина што Го преобразува Синот.
Денешниот празник му докажува на светот дека Христос е и Бог и Човек, дека има две природи. Од една страна, Отецот Го нарекува „Мој возљубен Син“, а Духот сведочи за Него. Од друга страна, Свети Јован Крстител во својата смиреност покажува дека не е достоен ни ременот од обувките Христови да го одврзе, а безгрешната човечка природа на Христос не Му беше потребно крштение. Христос прими крштение во Својата човечка природа само затоа што ни даде пример — да помине низ сè низ што и ние мора да поминеме за да бидеме достојни за Царството Божјо. Христос навистина беше човечко тело и крв — не може да се крсти дух или привид — Христос навистина ја прими врз Себе нашата човечка природа.
Последиците од Крштението на Христовата човечка природа — на Неговото тело и душа, Неговиот ум и волја — се непосредни, бидејќи преку Него може да се крсти и светот околу Него. На иконата на денешниот празник ги гледаме во водите на Јордан змијолико чудовиште, демон што демне во водата. До времето на Христос, целиот свет лежеше во зло. Но со Христовото доаѓање, целиот свет може да се очисти и да се откупи. Овој процес започна со осветувањето и очистувањето на водата, од која зависи целиот живот и од која се составени и нашите тела во најголем дел. Со Христовото Крштение се отвора патот за крштението на целото човештво и за очистувањето на целиот космос. Христовото Крштение беше почеток на истерувањето на злото од светот. Оние што го отфрлаат Крштението му дозволуваат на светот повторно да се исполни со зло. Затоа го крштеваме новороденчето — пред семето на злото да почне да се вселува и да демне во неговата душа. Затоа со богојавленската вода ги прскаме нашите домови и работни места, нашите автомобили и автобуси — за да не може никакво зло да демне во нив.
Но што значи Крштението за нас — нас кои веќе сме крстени?
Иако веруваме дека има само Едно Крштение, во црковната пракса зборот „крштение“ го употребуваме и во преносна смисла, бидејќи Светата Тајна Исповед често се нарекува „второ крштение“. Преку „второто крштение“ на Исповедта можеме да се обновиме, подготвувајќи се да го примиме Телото и Крвта Христови, исто како што водите на Јордан Го примија Христос телесно кога се крсти. Така и кај нас старите „води на Јордан“ на човечкиот грев можат да се повлечат, и гревот да побегне, бидејќи демонската змија се истерува од нас преку Јавувањето на Христос и Неговото Просветление.
Амин.
